آهنگ آخرین رؤیا از علی زند وکیلی، یکی از شاهکاراییه که این چند وقت گوش دادم.

تو اینترنت که گشتم، دیدم مربوط به تیتراژ مجموعهی تلوزیونیِ مادر هستش.

عنوان مطلب، الهام گرفته از بخشی از آهنگه که به شخصه بسیار دوست میدارم...

دانلود این شاهکار

انتظارِ فعال را درک میکنم. این که شرایط را مهیا کنیم، برای سناریوهای موجود آماده شویم، برای بهترین اقدام در "نقطهای مشخص"

اما این که فقط تئوری بدهیم، هی آه بکشیم و یک سناریو را به صد زبان دوباره بگوییم، و در آخر از خانهی شروع حتی یک سانتیمتر هم فاصله نگرفتهباشیم، نمیفهمم چه معنایی میدهد...

پینوشت: این تصویر رو از صفحهی شعرهای عاشقانه در اینستاگرام برداشتم.

من هرگز نمیگویم در هیچ لحظهای از این سفرِ دشوار، گرفتارِ ناامیدی نباید شد.

من میگویم: به امید باز گردیم قبل از اینکه ناامیدی نابودمان کند.

-یک عاشقانهی آرام، نادر ابراهیمی